De 93ste editie van de Giro d'Italia in 2010 mag gerust worden bestempeld als één met een onmiskenbaar Nederlands tintje. Dat zit 'm niet zozeer in de prestaties, al zijn die niet eens zo slecht met een tweede plaats in het ploegenklassement voor Rabobank en een eindklassering van Robert Gesink als twaalfde. Het mag echter geen verrassing heten dat de Ronde van Italië niet door een Nederlander wordt gewonnen. Vanaf 1909, toen de eerste jaargang een prooi werd voor thuisrijder Luigi Ganna, is Hollands glorie steeds uitgebleven in de meerdaagse wielerwedstrijd in en rond Italië, die met de Tour de France en de Vuelta a España wordt gerekend tot de drie Grote Rondes in het wielrennen.

Erik Dekker was er in 1988 met een tweede plek het dichtst bij. Wel ging het puntenklassement drie keer naar landgenoot Johan van der Velde. De meeste rood-wit-blauwe etappezeges boekte Jean-Paul van Poppel; vier. Reden tot chauvinisme was er verder in 2009, want met Rabo-renner Denis Menchov zegevierde voor het eerst een coureur - in dit geval een Rus - in dienst van een Nederlandse ploeg.

Maar om terug te komen op de Oranje getinte Giro van 2010: nadat acht jaar voordien Groningen al als startplaats dienst deed, strijkt de wielerkaravaan nu neer in Amsterdam. Na de proloog in de hoofdstad volgen ritten naar Utrecht en Middelburg, waarna het circus zich verplaatst naar Italië. Dagsucces voor een Nederlander blijft desalniettemin uit. Aan de tweede etappe, waarin de Domstad wordt aangedaan, draagt de Utrechtse band The Gasoline Brothers een single op: In our Town. In de bijbehorende videoclip speelt wielrenner Koos Moerenhout een hoofdrol. Aan hem brachten de wielerliefhebbers eerder al een muzikaal eerbetoon. Moerenhout moet overigens het Hollands feestje in de Ronde van Italië aan zich voorbij laten gaan, vanwege de naweeën van een luchtweginfectie.

De eindzege gaat voor de tweede keer naar Ivan Basso. In 2006 reed de Italiaan al naar overwinning in de Giro, waarna een donkere periode aanbrak. Basso werd voor twee jaar geschorst nadat hij intentie tot dopinggebruik had toegegeven. 1,5 jaar na zijn rentree schijnt zon de weer voor de 32-jarige Ivan de Verschrikkelijke, die zijn vlak voor het slotweekend verkregen roze leiderstrui niet meer uit handen geeft.

DEZE WEEK IS DE NEDERLANDSE GIRO-SINGLE IN OUR TOWN VAN THE GASOLINE BROTHERS DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

FC Internazionale Milano, ook wel Inter genoemd, geldt als één van de grootste voetbalclubs van Europa. Een traditionele grootmacht in Italië bovendien. En vermaard om het karakteristieke zwart/blauw gestreepte tenue, waaraan Inter de bijnaam Nerazzurri dankt.

De club werd in 1908 opgericht door een stel 'rebellen' die zich niet konden vereenzelvigen met de reglementen van de Milan Cricket and Football Club, tegenwoordig bekend als AC Milan. Wat hen het meest dwars zat, was dat buitenlandse spelers niet welkom waren. Inter huist al sinds jaar en dag in Stadio Giuseppe Meazza, het stadion dat tevens de naam San Siro draagt omdat het eveneens de thuisbasis is van aartsrivaal Milan.

Als enige ploeg kunnen de Nerazzurri zeggen dat ze sinds de oprichting van de Serie A in 1929 onafgebroken in de hoogste afdeling van het Italiaans betaald voetbal spelen. In de jaren '60 beleefde Inter de meest succesvolle periode in de clubgeschiedenis. Het was het tijdperk van La Grande Inter, dat onder leiding van de Argentijnse trainer Helenio Herrera twee keer op rij zowel de Europa Cup I als de wereldbeker voor clubteams veroverde. Dat elftal werd beroemd door de perfectionering van het catenaccio, een ultradefensieve spelopvatting.

In 2003 liet de club zich van zijn muzikale kant zien. De spelersselectie bracht het onofficiële clublied Pazza Inter ten gehore. Tot de gelegenheidsformatie La Squadra dell'Inter behoorden prominente namen als Fabio Cannavaro, Álvaro Recoba en aanvoerder én clubicoon Il Capitano Javier Zanetti. De tekst van het lied draait om de boodschap 'hou van haar, gek Inter, hou van haar'.

Dat hebben de fans van de club altijd gedaan, zelfs al moesten ze tot 2010 wachten om eindelijk weer Europees succes te kunnen vieren. Het team van de Portugese coach José Mourinho zegevierde dat jaar in de Champions League. En dat terwijl Inter halverwege de groepsronde nog op de rand van uitschakeling stond. De ploeg herpakte zich net op tijd en elimineerde op weg naar de eindstrijd onder meer Chelsea en Barcelona, respectievelijk de kampioenen van Engeland en Spanje. In de finale moest ook de Duitse titelhouder Bayern München eraan geloven (0-2). Daarmee was na het landskampioenschap en de Italiaanse beker de tripletta (treble) compleet. Inter voegde zich weer bij de Europese elite; alle reden dus voor de Interisti om luidkeels mee te zingen met Pazza Inter.

HET DOOR NERAZZURRI-SPELERS INGEZONGEN CLUBLIED PAZZA INTER VAN LA SQUADRA DELL'INTER IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Als je het hebt over klassiekers in de sportmuziek, kom je al gauw uit bij het overbekende Eye of the Tiger. De Amerikaanse rockband Survivor schreef het lied op verzoek van Hollywood-ster Sylvester Stallone voor het derde deel in de Rocky-filmserie. Dat heldenepos draait om een onbekende derderangs bokser die het schopt tot wereldkampioen zwaargewicht. The Italian Stallion Rocky Balboa, een vertolking van Stallone, wordt gezien als één van de meest geliefde filmhelden aller tijden. Stallone, tevens de schepper van het karakter, haalde zijn inspiratie uit een gevecht dat hij bijwoonde tussen de legendarische kampioen Muhammad Ali en de kansloos geachte Chuck Wepner, die het verrassend genoeg volhield tot de 15de ronde en Ali zelfs tegen de grond wist te krijgen.

Voor Rocky III wilde Sly eigenlijk Another One Bites the Dust van Queen als soundtrack gebruiken. Hij kreeg daarvoor echter geen toestemming en moest dus genoegen nemen met Eye of the Tiger. Het legde de mannen van Survivor bepaald geen windeieren. De plaat uit 1982, onlosmakelijk verbonden met het kassucces dat Rocky heet, voerde in meerdere landen de hitlijsten aan en eindigde als runner-up in de Nederlandse Top 40.

Maar daar bleef het niet bij. Eye of the Tiger is een nummer met eeuwigheidswaarde gebleken. Zo werd en wordt het nog altijd gebruikt in legio radio- en tv-shows, films, computergames, commercials en politieke campagnes. De single is daarnaast een groot aantal keren gecoverd (zoals door de Vlaamse a capella-groep Voice Male) en er zijn ook diverse parodieën op gemaakt. Voorts worden de opzwepende klanken afgespeeld bij sportevenementen over de hele wereld. Dat geldt voor allerlei sporten: van boksen tot American football, van gemengde gevechtskunsten tot rugby, van honkbal tot atletiek. Als je alleen al kijkt naar hoe vaak het bij voetbalwedstrijden in Nederland te horen is, mag je letterlijk en figuurlijk spreken van een knaller.

De bekendste Hollander die met het lied geassocieerd wordt, is toch wel Raymond van Barneveld. De Haagse darter betreedt steevast het podium terwijl Eye of the Tiger uit de speakers knalt. En dat is vaak gebeurt, want Barney – voorheen werkzaam als postbode – heeft een flink gevulde prijzenkast. De elfvoudig Grand Slam-winnaar en voormalig nummer één van de wereldranglijst is de meest succesvolle Nederlander ooit in het darten, met onder meer vijf gewonnen wereldtitels.

DEZE WEEK IS DE SPORTKLASSIEKER EYE OF THE TIGER VAN SURVIVOR DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Net als veel kinderen heeft John Gijsbert Alan - kortweg Johnny - Heitinga één droom: voetballen bij Ajax. Geboren en getogen in Alphen aan den Rijn (op 15 november 1983), zet hij zijn eerste stappen op het veld bij de Alphense amateurvereniging ARC. Op zijn zevende verjaardag krijgt hij van zijn moeder een speciaal cadeau: een training bij de Amsterdamse topclub. Hij maakt indruk op scouts en jeugdtrainers en wordt uitgenodigd om deel uit te maken van de internationaal geroemde jeugdopleiding. Vanaf de E2 doorloopt Heitinga alle jeugdelftallen. Zijn droom komt uit wanneer hij onder Co Adriaanse als 17-jarig broekie mag debuteren in Ajax 1. Mooier kan haast niet. Een invalbeurt in een volle Kuip en met 2-1 winnen van aartsrivaal Feyenoord. En zo is de voormalig seizoenkaarthouder en ballenjongen ineens profvoetballer in dienst van zijn favoriete club.

In de periode dat Heitinga het roodwitte shirt draagt, maakt hij hoogte- en dieptepunten mee. Twee zware knieblessures zijn fikse tegenslagen, met langdurige revalidaties tot gevolg. Desondanks ontwikkelt de veelzijdige verdediger zich tot een steunpilaar in het elftal. Johnny wordt John. Zijn prijzenoogst bestaat uit twee landskampioenschappen, drie KNVB-bekers en vier Johan Cruijff-schalen. Daarnaast sleept hij ook twee individuele prijzen in de wacht. In het seizoen 2003/2004 wordt Heitinga gekozen tot 'talent van jaar' en in zijn laatste jaar als Ajacied krijgt hij de Gouden Schoen voor 'voetballer van het jaar' in de eredivisie. Tussendoor bereikt hij in 2004 een nieuwe mijlpaal: zijn debuut in het Nederlands elftal, nota bene in 'zijn' Amsterdam ArenA. Medio 2008 maakt hij na zeven jaar in de hoofdmacht van Ajax de stap naar het buitenland.

Als Ajacied in hart en nieren groeit Heitinga uit tot clubicoon. Door de supporters wordt hij toegezongen met het lied Oh Johnny, dat door de Amsterdamse volkszangeres Tante Leen in de jaren '50 oorspronkelijk was opgedragen aan haar metgezel Johnny Jordaan. Een halve eeuw later 'verplaatst' de aandacht van de Mokumse lofzang zich naar een jongen uit Alphen aan den Rijn, die sinds 2005 de naamdrager is van het ARC Heitingatoernooi, een driedaags evenement voor D-, E- en F-pupillen. Diverse clubs uit het betaald voetbal nemen deel, waarbij Ajax natuurlijk niet mag ontbreken. Mits hij geen verplichtingen heeft, komt Heitinga zelf ook een kijkje nemen op 'zijn' toernooi. Eén ding is ongeacht zijn komst zeker: elk jaar weerklinkt Oh Johnny luidt en duidelijk over het Alphense sportpark Zegersloot.

DE 'GEADOPTEERDE' LOFZANG VOOR EEN ALPHENAAR ÉN AJACIED NAAR WIE EEN JEUGDVOETBALTOERNOOI IS VERNOEMD - OH JOHNNY VAN TANTE LEEN - IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Eenmaal zouden zij de kampioenen zijn en daar kon niemand in de wereld iets aan doen. Dat zongen ze bij FC Twente al in 1974, niet wetende dat die woorden 36 jaar later bewaarheid zouden worden.

De voetbalclub, in 1965 ontstaan uit een fusie tussen Sportclub Enschede en Enschede Boys met als thuisbasis het Diekmanstadion, was in het seizoen '73-'74 met Feyenoord tot de voorlaatste speelronde van de Eredivisie verwikkeld in de strijd om de landstitel. De onderlinge ontmoeting in de Rotterdamse Kuip ging met 3-2 verloren, waardoor de ploeg van trainer Spitz Kohn genoegen moest nemen met een tweede plek. Dichterbij de nationale hoofdprijs zou FC Twente zowat vier decennia niet meer komen.

Vooruitlopend op een eventueel kampioenschap – maar ook met een knipoog – bracht een groep Tukkers onder de naam FC Twente Diekmansound een plaat uit: Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn!. Dat gezelschap bestond behalve supporters ook uit voetballers van de plaatselijke FC, onder aanvoering van Twente-speler Eddy Achterberg. De plaat groeide uit tot een onofficieel clublied, ondanks het mislopen van de titel.

In 2010 besloot het Twents zangduo Paar Apart het lied na 36 jaar in een nieuw jasje te steken. En opnieuw was de titel in zicht. Was het toch vooral bedoeld als eerbetoon aan de in Enschede en omstreken geliefde club, ditmaal bleken de woorden profetisch. Op de slotdag won de formatie van de Engelse coach Steve McClaren uit met 2-0 van NAC Breda en zo was het eerste landskampioenschap in de clubhistorie een feit. Eén die van ver moest komen, aangezien de club in 2003 nog op de rand van een faillissement balanceerde. Van daaruit volgde FC Twente een geleidelijke, doch ambitieuze weg naar de top. Onderweg werd de tweede thuishaven, het Arke Stadion, onderworpen aan een flinke verbouwing met grootscheepse uitbreiding en omgedoopt tot de Grolsch Veste. De grootste dag in hun bestaan beleefden de Twentenaren vervolgens op 2 mei 2010. De dag dat ze dan eindelijk met recht konden worden betiteld als kampioenen.

HET PROFETISCHE FC TWENTE-LIED EENMAAL ZULLEN WIJ DE KAMPIOENEN ZIJN! VAN PAAR APART IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Zo klinkt de befaamde tune van het BBC-programma Match of the Day, dat naast het belangrijkste voetbalprogramma van de Britse publieke omroep ook één van de langstlopende BBC-shows is. Op 22 augustus van het jaar 1964 begon het televisieavontuur waaraan in de loop der jaren miljoenen voetballiefhebbers in het Verenigd Koninkrijk alsmede vanuit de rest van de wereld verslingerd zijn geraakt.

In Match of the Day worden samenvattingen van wedstrijden uit de hoogste Engelse divisie, de Premier League, uitgezonden. Dat gebeurt wekelijks op zaterdagavond, op de zender BBC One. In 2004 is daar tevens een zustershow bijgekomen op BBC Two genaamd Match of the Day 2, de iets frivolere zondagavondeditie. Ook wordt het programma gemaakt rondom live-uitzendingen van beker- en interlandduels. De presentatie is sinds eind jaren '90 in handen van Gary Lineker, oud-aanvoerder van het Engelse nationale elftal. Daarvoor maakte hij deel uit van het geroemde expertpanel. Het programma staat bekend om de scherpe, heldere analyses door deskundigen, met ondersteuning van relevant beeldmateriaal. Van die kenners geldt Alan Hansen, voormalig verdediger van Schotland en Liverpool, als de vader aller analytici. De meest fameuze commentator van MOTD is 's werelds meest bekende voetbalstem: John Motson. 'Motty' verleende jarenlang zijn stemgeluid aan de computerspelserie FIFA.

De Britse band Genesis van leadzanger en drummer Phil Collins eerde het programma in 1977 met een lied. De titel? U raadt het al: Match of the Day. Het chanson zoemt in op een aantal aspecten van het voetbal – waaronder het 'uitkafferen' van de scheidsrechter – en werd vooral gewaardeerd in Groot-Brittannië en Zweden, met respectievelijk een veertiende en negende plaats in de hitlijsten. Onder het Kanaal is de plaat in Nederland nooit echt boven komen drijven.

HET ERECHANSON VOOR HET GELIJKNAMIGE TELEVISIEPROGRAMMA, MATCH OF THE DAY VAN GENESIS, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Twee grootheden in hun eigen metier: basketballegende Earvin Johnson Jr., beter bekend als Magic Johnson, en een man voor wie nadere introductie overbodig is - Michael Jackson. Twee supersterren bovendien met een enorm wederzijds respect.

In juni 2009 overleed The King of Pop. Tijdens de herdenkingsceremonie is Magic één van de sprekers. De gewezen basketbalvirtuoos zegt dat Michael hem inspireerde. ,,Kijken naar zijn optredens maakte mij een betere speler." Magic vertelt een anekdote over hoe hij vol ongeloof zat toen Michael hem vroeg om op te draven in de videoclip voor zijn single Remember the Time. Die plaat uit 1992, waarvan de negen minuten durende clip is opgenomen in het Oude Egypte en vele visuele effecten bevat, is één van Michaels talrijke hits en bereikt de derde plek in zowel de Nederlandse Top 40 als de Amerikaanse en Britse charts. Later is Magic ook te zien in de clip van Jam. Daarin leert hij de Michael Jackson-stijl van dansen en leert Michael op zijn beurt basketballen van de meester zelf.

Want ook de staat van dienst van Earvin Johnson mag er wezen. De point guard, zeg maar spelverdeler, geldt als één van de beste basketballers aller tijden. Al op 15-jarige leeftijd krijgt hij de bijnaam 'Magic', onder meer vanwege zijn uitzonderlijke balvaardigheid en fenomenale passing. Zijn grootste triomfen behaalt hij met de Los Angeles Lakers in de tachtiger jaren, waaronder vijf NBA-kampioenschappen en drie MVP-onderscheidingen voor meest waardevolle NBA-speler van het jaar. De loopbaangemiddelden per wedstrijd van Magic zijn 19.5 punten, 7.2 rebounds en 11.2 assists, het hoogste aantal ooit in de NBA.

Eind 1991 maakt hij op een persconferentie, die live op tv wordt uitgezonden, bekend hiv-positief te zijn en beëindigt zijn carrière. Op die beslissing komt hij nog tweemaal terug. In de tussentijd wint Magic in 1992 Olympisch goud met het zogeheten Dream Team van de Verenigde Staten. Na zijn afscheid doet hij veel aan liefdadigheid. Zo richt hij de Magic Johnson Foundation op om maatschappelijke problemen als hiv en aids aan te pakken. Daarmee heeft hij nog iets gemeen met Michael Jackson, die te boek stond als een voorvechter voor een betere wereld.

DE VRIENDSCHAP TUSSEN THE KING OF POP EN MAGIC JOHNSON MAAKT REMEMBER THE TIME VAN MICHAEL JACKSON DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

De man die bekend stond om zijn intikkers en zijn driftbuiten. De man ook van het met de duimen verwijzen naar zijn naam en rugnummer. Maar bovenal was Mateja Kežman één van de meest doeltreffende spitsen in de clubhistorie van PSV.

De in Belgrado geboren Serviër maakt in eigen land naam bij Partizan Belgrado voordat hij in 2000 als dure aankoop wordt gepresenteerd in Eindhoven. In zijn debuutjaar bij PSV kroont Kežman zich gelijk tot topscorer van de Eredivisie, een kunstje waarin hij in vier seizoenen drie keer slaagt. Zijn hoogtepunt is het seizoen '02-'03. Dat jaar is de typische nummer 9 goed voor liefst 35 goals, waarmee hij de vijfde plaats inneemt op de topscorerslijst aller tijden. Zijn collega-voetballers belonen hem daarvoor met de Gouden Schoen voor beste speler in de Eredivisie. De PSV-supporters sluiten hun held in de armen en scanderen elke keer nadat hij in een thuiswedstrijd scoort zijn naam op de tune van superheld Batman.

In de zomer van 2004 neemt Kezza afscheid van zijn geliefde Philips Stadion. Hij trekt door Europa en komt terecht bij clubs als Chelsea, Atlético Madrid, Fenerbahçe, Paris Saint-Germain en Zenit Sint-Petersburg. Nooit benadert hij echter meer het niveau dat hij in zijn PSV-tijd haalde.

Behalve als broodvoetballer beleeft hij ook een roerige interlandcarrière. Hij debuteert op 20-jarige leeftijd in het Joegoslavisch elftal en zal zijn land tientallen keren dienen. Vlak voor zijn transfer naar PSV, doet het heethoofd tijdens EURO 2000 in negatieve zin van zich spreken. In de wedstrijd tegen Noorwegen moet hij als invaller wegens een onbesuisde tackle al na 44 (!) seconden het veld verlaten, waarmee hij het record voor snelste rode kaart op een EK in handen heeft. Ook op het WK 2006 ontvangt de speler van – inmiddels – Servië & Montenegro direct rood. Daarna wordt hij niet meer opgeroepen voor een interland en dus heeft Kežman niet eenmaal uit kunnen komen voor het onafhankelijke Servië.

Terwijl hij nog voetbalt in zijn vaderland, toont hij in 1999 ook zijn muzikale kant. Als gastartiest van de Servische zangeres Zorana is hij in zijn moerstaal zingend van de partij. Aan het begin van het betreffende lied Mornari is Kežman zelfs even solo te horen.

DEZE WEEK IS MORNARI VAN ZORANA I KEŽMAN, MET IN DE GASTROL PSV'S VOORMALIGE GOALGETTER UIT SERVIË, DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Wat het WK voor landenteams is, is de UEFA Champions League voor clubs. Het is niet alleen het belangrijkste voetbaltoernooi voor clubs in Europa, maar bovendien het meest prestigieuze clubtoernooi ter wereld. De Champions League (letterlijk: kampioenenliga) werd in 1992 gelanceerd als opvolger van de Europa Cup I, ook wel de Europa Cup voor landskampioenen genoemd. De belangrijkste wijziging die de Europese voetbalbond UEFA doorvoerde in het format, was de invoering van een groepsfase. Een andere omvangrijke ingreep volgde in 1997. Vanaf dat jaar werd er afgeweken van het grondbeginsel dat alleen landskampioenen en de titelverdediger mogen meedoen.

Tegenwoordig mag elk land dat bij de UEFA is aangesloten minimaal één team afvaardigen voor de voorrondes. Daarbij geldt het principe: hoe sterker het land, hoe meer clubs er mogen deelnemen. Het hoofdtoernooi telt in de eerste ronde 32 teams, verdeeld over acht groepen van vier. De beste twee uit elke poule kwalificeren zich voor de knock-outfase, waarin steeds over twee duels voor een plek in de volgende ronde wordt gespeeld. De finale in mei is met meer dan honderd miljoen kijkers wereldwijd één van de best bekeken jaarlijkse sportevenementen. Triomf op het lucratieve toernooi levert naast een flink zakcentje bovenal eeuwige roem op. Vooralsnog hebben Real Madrid en AC Milan de meeste Champions Leagues gewonnen, beide grootmachten zegevierden driemaal. De enige Nederlandse ploeg die de moderne 'cup met de grote oren' veroverde, is nog altijd Ajax. Onder leiding van Louis van Gaal beklommen de Amsterdammers in het seizoen '94-'95 de hoogste trede op het 'bal der kampioenen'.

Voor de lancering van de Champions League in 1992 had de UEFA themamuziek nodig. Daarvoor werd de Britse componist Tony Britten gevraagd. Hij stelde een muziekstuk samen, dat gebaseerd is op een werk uit de 18de eeuw van Georg Friedrich Händel. De Champions League-hymne is opgevoerd door het Royal Philharmonic Orchestra en gezongen door het koor Academy of St. Martin in the Fields. De songtekst bevat elementen van de drie officiële UEFA-talen: Engels, Frans en Duits. Het anthem heet officieel Champions League en duurt drie minuten. Tijdens de ceremonie voorafgaand aan elke wedstrijd wordt het refrein gespeeld. Dat gebeurt eveneens bij de opening én de afsluiting van alle tv-uitzendingen. De originele versie is overigens nooit commercieel uitgebracht en derhalve nergens te koop of legaal te downloaden.

DEZE WEEK IS DE HYMNE VAN HET KAMPIOENENBAL, CHAMPIONS LEAGUE VAN TONY BRITTEN, DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Op zondag 28 maart 2010 is Arnoud Kettenis, medewerker van Alphen Stad FM/TV, op 35-jarige leeftijd plotseling overleden. Arnoud was binnen de omroep actief als presentator, verslaggever en webredacteur. Bij Alphen Stad FM Sport (voorheen Sport aan de Rijn) vervulde hij dezelfde taken. Ook was hij de vaste voice-over van Alphen Stad TV Sport.

Arnouds favoriete nummer was Two beds and a coffee machine van Savage Garden. Zijn collega's van Alphen Stad FM/TV hebben een In Memoriam gemaakt op zijn favoriete muziek.

DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK WERD DE WEEK NA ARNOUDS OVERLIJDEN AAN HEM OPGEDRAGEN.

Een eeuwig schaatstalent dreigde hij te worden. Waar zijn opkomst zo veelbelovend was, daar liet het absolute hoogtepunt van Mark Tuitert lang op zich wachten. Hij vestigde voor het eerst internationaal zijn naam in 1999 als wereldkampioen allround bij de junioren. Saillant: zijn latere echtgenote Helen van Goozen deed dat jaar in het vrouwentoernooi exact hetzelfde.

Tuitert leek zich daarop langzaamaan bij de nationale en mondiale elite te gaan voegen. Hét bewijs daarvoor volgde in 2004 toen hij in Thialf het EK allround op zijn naam wist te schrijven. Maar vervolgens beleefde de Holtenaar een terugval. Hij mocht bij afwezigheid van de 'grote namen' zich nog een keer Nederlands beste allrounder noemen en hij was onderdeel van Oranje-succes op de ploegenachtervolging. Zo behoorde Tuitert tot de eerste equipe die op de WK afstanden (Inzell) goud in de wacht sleepte en pakte hij in Turijn brons bij de Olympische Spelen van 2006 op de team pursuit.

De stap naar de echte top blijft echter uit. Het omslagpunt heeft plaats in het najaar van 2007. Tuitert besluit mede op advies van zijn coach Jac Orie om te stoppen met allrounden. Hij richt zich op het pure sprintwerk en zijn favoriete afstand: de 1500 meter. Die verandering leidt niet direct tot grote prijzen, maar zal de investering uiteindelijk meer dan waard zijn. Op de Spelen van 2010 in het Canadese Vancouver rijdt hij een perfecte race op de schaatsmijl. Niemand komt aan zijn tijd van 1.45,57, zelfs topfavoriet Shani Davis niet. Daarmee is Mark Tuitert na Kees Verkerk (1968) en Ard Schenk (1972) %u2013 ook wel bekend als Ard en Keessie %u2013 pas de derde Nederlander die Olympisch goud wint op het koningsnummer. Een week later voegt hij daar met de Oranje-ploeg een tweede bronzen plak aan toe.

Traditiegetrouw wacht dan de huldiging in het Holland Heineken House. Tijdens een optreden van huisband De Coronas draaft 'Golden Boy' Tuitert, in zijn vrije tijd amateurmuzikant, op als verrassingsact op gitaar. Het dak gaat eraf wanneer zij Rockin' in the Free World van de Canadese singer/songwriter en activist Neil Young spelen. De politiek geëngageerde protestsong uit 1989 was een bescheiden hit, maar is desondanks uitgegroeid tot één van zijn meest populaire liedjes en door legio artiesten gecoverd. En dus ook door Mark Tuitert als gelegenheidslid van De Coronas.

DE DOOR MARK TUITERT UITGEKOZEN OLYMPISCHE TOEGIFT, ROCKIN' THE FREE WORLD VAN NEIL YOUNG, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Zou Nederland 20 jaar na dato weer eens Europees kampioen voetbal worden? Die vraag speelt steeds meer op tijdens EURO 2008 in Zwitserland en Oostenrijk. Het Nederlands elftal van bondscoach Marco van Basten imponeert in de groepsfase. Wereldtitelhouder Italië en vice-wereldkampioen Frankrijk worden respectievelijk met 3-0 en 4-1 verpletterd, de ene goal is nog mooier dan de ander. Vervolgens zet ook Oranjes tweede garnituur eenvoudig Roemenië met 2-0 opzij.

Het voedt bij velen de gedachte dat een tweede Europese titel na '88 voor het grijpen ligt. Bern, waar Nederland al zijn groepsduels afwerkt, stroomt vol met een ongekende massa Hollanders en de stad kleurt volledig Oranje. Maar het feest is van korte duur. Rusland, aangestuurd door Guus Hiddink, is in de kwartfinale in Bazel de tegenstander. Nederland, dat in de aanloop naar het duel treurt om de dood van het te vroeg geboren dochtertje van Khalid Boulahrouz, weet dankzij een late gelijkmaker van Ruud van Nistelrooy een verlenging af te dwingen. Het mag niet baten, want de Russen slaan in de extra tijd de Oranje EK-droom met 3-1 aan diggelen.

De bokaal is voor het eerst in 44 (!) jaar weer een prooi voor Spanje, dat daarmee voor de tweede keer Europees kampioen wordt. De ploeg van bondscoach Luis Aragonés speelt bovendien het hele toernooi aanvallend voetbal. In de eindstrijd tegen Duitsland in het Ernst Happelstadion in Wenen maakt Fernando Torres het enige doelpunt voor de Spanjaarden, die in Xavi de beste speler in de gelederen hebben en in David Villa ook de topscorer.

Het officiële themanummer voor het EK 2008 is Can You Hear Me van Enrique Iglesias. De Spaanse zanger heeft daarmee zijn zoveelste internationale hit te pakken. De single voert twee weken de Nederlandse Top 40 aan. In de schaduw daarvan vormt de Britse band One Night Only de ontdekking van het toernooi. De NOS gebruikt hun lied Just for Tonight als eindtune om dagelijks Studio Sportzomer af te sluiten met de hoogtepunten van die dag. Boven het Kanaal maakt tv-zender Sky Sports eerder al gebruik van het nummer gedurende het Premier League-seizoen 2007-2008. De plaat is zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Nederland goed voor top-10-klassering.

DE ONTDEKKING VAN EURO 2008, JUST FOR TONIGHT VAN ONE NIGHT ONLY, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Bij voetbalvereniging De Posthoorn is aan het eind van het seizoen 2006/2007 een groot feest in aantocht. De Amersfoortse club is dicht bij een kampioenschap in de vijfde klasse bij de zaterdagamateurs. Dat zou de eerste titel in maar liefst 72 jaar zijn. Maar een dag voor de beslissende wedstrijd slaat het noodlot toe.

Het bericht dat Cor Strik in de Afghaanse provincie Uruzgan op 21-jarige leeftijd om het leven is gekomen, dompelt De Posthoorn, waar hij en zijn broer Mike voetbalden, in diepe rouw. Op 20 april 2007 stapt de korporaal in het leger tijdens een voetpatrouille op een bermbom en is daarmee de eerste Nederlandse militair in Afghanistan die sneuvelt door vijandelijk vuur. Enkele dagen later wordt hij in zijn woonplaats Amersfoort begraven. Volgens zijn naasten was Cor een vriendelijke en doortastende jongen die voor twee dingen leefde: het leger en voetbal.

Rondom het uitgestelde kampioensduel wordt de verdediger herdacht. De spelers van De Posthoorn dragen een volledig zwart outfit, naast het veld staat een grote foto van Cor. Er is vuurwerk, er zijn tranen en vanzelfsprekend wordt er een minuut stilte gehouden. De Posthoorn wint de wedstrijd en is kampioen, maar men viert ingetogen feest op deze emotionele dag. Na afloop drinken zijn teammaatjes een whisky-cola, wat een gewoonte van Cor was. Eén glas wordt symbolisch leeggegoten op zijn plek in het veld.

Zanger en akoestisch verhalenverteller Mirco Haarmans leest het verhaal in de krant. Het inspireert hem om er een lied over te schrijven, getiteld Zaterdagmiddag Voetbal. Hij komt in contact met de familie van Cor en vraagt toestemming om met zijn band miRco het nummer uit te brengen. Dat gebeurt in maart 2008. Het is het begin van een warme band met de ouders en vrienden van Cor. Zolang hij welkom is, zal Mirco elk jaar Cors herdenking muzikaal bijwonen. Bij De Posthoorn spelen vrienden, ploeggenoten en legermaten jaarlijks het Cor Strik Toernooi. Hij mag dan niet meer thuiskomen, vergeten zullen ze hem nooit.

DEZE WEEK IS HET AAN DE GESNEUVELDE KORPORAAL COR STRIK OPGEDRAGEN ZATERDAGMIDDAG VOETBAL VAN MIRCO DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Al jarenlang is het een bekend beeld in het begin van maart. Alphen aan den Rijn loopt dan massaal uit voor de openingsklassieker van het hardloopseizoen: de 20 van Alphen. De hardloopwedstrijd over twintig kilometer is de officiële opening van het wegseizoen in Nederland en geldt als opmaat voor de City-Pier-City Loop in Den Haag en de marathon van Rotterdam. Op de wedstrijddag is het centrum bijna de hele dag afgesloten. Jong en oud rent zich ongeacht de weersomstandigheden de longen uit het lijf, daarbij aangemoedigd door duizenden toeschouwers langs de kant. Naast de wedstrijdloop is er ook een recreantenloop, een jeugdloop en een businessloop. Behalve de 20 km is het mogelijk om 10; 5; 2,5 of 1 km te lopen.

De 20 van Alphen werd voor het eerst gehouden in 1953. Vanaf 1975 is het verworden tot een jaarlijks evenement; oorspronkelijk op zaterdag, maar sinds 2000 op zondag. In 1987 kreeg de '20' de status van internationale wegwedstrijd. Tot de mannelijke winnaars behoren illustere namen als Gerard Nijboer, Marti ten Cate, Greg van Hest, Paul Evans, Salah Hissou, Felix Limo en Eshetu Wendimu. Bij de vrouwen behaalden onder andere Carla Beurskens, Joyce Chepchumba en Lornah Kiplagat meerdere overwinningen.

De editie van 2006 was een bijzondere. Die wedstrijd stond in het teken van de wereldrecordpoging van Haile Gebrselassie op de 25 kilometer. De Ethiopiër liep daarvoor een extra ronde van 5 km voorafgaand aan de wedstrijdloop. Hij verbrak het wereldrecord, maar vanwege het ontbreken van een dopingcontrole en omdat de deelnemers aan de 20 km-wedstrijd als hazen konden fungeren, werd zijn tijd niet erkend. Organisatorisch was 2010 een mijlpaal. Na 35 jaar betrokkenheid bij de 20 van Alphen droeg Ad Persoons als race director het stokje over aan voormalig topatleet Jos Hermens.

Alphen Stad FM doet sinds midden jaren '00 elk jaar live radioverslag vanaf de motor. Sinds 2008 gebruikt de omroep het nummer Run van de Belgische dance act Milk Inc. als anthem voor de 20 van Alphen, waarbij de plaat uit 2006 terugkomt in alle uitingen rondom de wedstrijd.

DEZE WEEK IS ALPHEN STAD FM'S 20 VAN ALPHEN-ANTHEM, RUN VAN MILK INC., DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Hoe de muziek van een voetbalcommercial kan uitgroeien tot een mondiaal kassucces. Tom Holkenborg alias Junkie XL weet er alles van. De dj en producer uit het Gelderse Lichtenvoorde wordt in 2002 door Nike benaderd om een compositie te maken. Dit ter ondersteuning van een tv-reclame, die voor de kledingfabrikant onderdeel uitmaakt van diens WK-campagne. Hij trekt de stoute schoenen aan en besluit een relatief onbekend nummer te bewerken van niemand minder dan The King of Rock 'n Roll, Elvis Presley. Zijn keuze valt op A Little Less Conversation uit 1968. Het plan krijgt groen licht en daarmee is hij de eerste artiest is die toestemming heeft om een Elvis-song te remixen. Dat moet-ie alleen wel doen onder een andere artiestennaam, want de familie van de overleden zanger wil niet dat Elvis geassocieerd wordt met drugsgebruik en overgewicht. Zo verandert Junkie XL eenmalig in JXL.

In de reclamespot, genaamd Nike's Secret Tournament, nemen 24 internationale voetbalvedetten op een schip deel aan een 'geheim' toernooi. De Franse oud-prof Eric Cantona dient als gastheer. Het principe is straatvoetbal in een kooi met partijtjes van drie tegen drie. Het dubbele dozijn sterren bestaat onder meer uit Luís Figo, Roberto Carlos, Ronaldo, Francesco Totti en Thierry Henry. Ook twee Nederlanders geven acte de présence: Edgar Davids en Ruud van Nistelrooy. De commercial slaat meteen aan en dat geldt evenzeer voor de bijbehorende muziek. Met zijn Elvis-bewerking scoort Tom Holkenborg een nummer 1-hit in meer dan 20 landen en een tweede plek in de Nederlandse Top 40. Daarop volgen eindeloze verzoeken om nummers van grote artiesten te remixen, maar het leeuwendeel wijst hij af. Hij kiest ervoor om zich toe te spitsen op composities voor films, reclames en computerspellen.

Zes jaar na zijn wereldhit maakt Junkie XL overigens opnieuw een remix voor een tv-spot van Nike, als opwarmer voor EURO 2008. Deze keer pikt hij iets heel anders uit, namelijk de garagerock van Eagles of Death Metal. Zijn eerder kassucces blijft echter ongeëvenaard.

DE SPECIAAL VOOR EEN VOETBALCOMMERCIAL GEREMIXTE EN BUITENGEWOON SUCCESVOLLE TRACK A LITTLE LESS CONVERSATION VAN ELVIS VS. JXL IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Het WK voetbal van 2006 in Duitsland werd voor de vierde keer in de geschiedenis een prooi voor Italië. De selectie van bondscoach Marcello Lippi had daarbij over geluk niet te klagen. Verliep de eerste ronde nog vlekkeloos, in de achtste finale ontsnapten de Italianen. Een controversiële penalty ver in blessuretijd dompelde het Australië van Guus Hiddink in diepe rouw. Na Oekraïne vervolgens eenvoudig opzij te hebben gezet, kroop La Squadra Azzurra wederom door het oog van de naald. Gastland Duitsland ging na verlenging pas in de 119de minuut ten onder.

De finale tegen Frankrijk in het Berlijnse Olympiastadion kende twee hoofdpersonen. Zinedine Zidane zette de regerend wereldkampioen vanaf elf meter op voorsprong, waarna Marco Materazzi Italië langszij kopte. Het werd verlengen, maar ook daarin werd niet meer gescoord. Tien minuten voor het einde verleidde Materazzi Zidane om een kopstoot uit te delen, wat de Franse aanvoerder op een rode kaart kwam te staan in zijn laatste wedstrijd als profvoetballer. Toch kreeg zijn afscheid nog enige glans doordat hij de Gouden Schoen voor beste speler van het toernooi in ontvangst mocht nemen. Maar dat was niet meer dan een troostprijs, aangezien Frankrijk in de strafschoppenreeks aan het kortste eind trok. De bronzen medaille ging naar Duitsland. De thuisnatie, die in Miroslav Klose de topscorer in huis had met vijf treffers, won met 3-1 van Portugal.

Oranje kon onder leiding van Marco van Basten geen potten breken. In poule C eindigde het Nederlands elftal nog op de tweede plaats met zeven punten %u2013 evenveel als Argentinië %u2013 en liet daarmee Ivoorkust en Servië en Montenegro achter zich. Maar in ronde twee bleek Portugal, net als twee jaar eerder op het EK, de sta-in-de-weg. Nederland verloor met 1-0, in een duel waarin scheidsrechter Ivanov liefst twintig (!) kaarten uitdeelde; 16 gele en vier rode.

Het officiële WK-lied was getiteld The Time of our Lives en werd verzorgd door Il Divo & Toni Braxton. In Nederland werd die track nauwelijks opgepikt. Meer succes was er voor de Duitse electroband Wir Sind Helden, van wie het nummer Wenn Es Passiert dagelijks bij de NOS te horen was op tv als afsluiter van het WK-programma Studio Sportzomer. Mede daardoor kreeg de single bekendheid, wat in de Top 40 leidde tot een hoogste notering van 36.

DÉ WK-HIT IN NEDERLAND UIT 2006, WENN ES PASSIERT VAN WIR SIND HELDEN, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Het is haast niet meer voor te stellen, maar er was een tijd dat ijsbanen volledig met de hand moesten worden onderhouden, iets dat vanzelfsprekend handenvol werk en bovendien veel tijd kostte. En dat in de wetenschap dat glad ijs voor sporters een voorwaarde is om er topprestaties op te kunnen leveren.

Een revolutie voor sporten als langebaanschaatsen, ijshockey en kunstschaatsen kwam er in 1949. De Amerikaan Frank Zamboni bedacht en ontwikkelde een automatische dweilmachine, die uiteraard de naam van zijn geestelijk vader draagt. Daardoor veranderde het van een 90 minuten durende klus voor 3 personen tot slechts 10 minuutjes werk. Het vrachtwagenachtige toestel wordt bij wedstrijden gebruikt tijdens dweilpauzes.

Ondanks dat Zamboni een merknaam is en er wel degelijk andere ijsmachines bestaan, is het een universeel begrip. Americana-band Gear Daddies uit de Verenigde Staten besteedde zelfs een lied aan het ijsvoertuig, onder de even simpele als logische titel Zamboni. Het verhaal gaat over de wens van een man om een ijsmachine te besturen voor zijn plaatselijke ijshockeyteam. De plaat, die in Nederland niet op single is uitgebracht, wordt geregeld gedraaid tussen periodes bij ijshockeywedstrijden als de Zamboni het ijs schoonmaakt en is te vinden op de soundtrack van enkele ijshockeyfilms.

En daar blijft het niet bij wat de invloed van de Zamboni betreft. De Amerikaanse oud-profhonkballer Ken Reitz kreeg als bijnaam 'The Zamboni', vanwege de wijze waarop hij lage ballen van de grond af kon scheppen. Er is zowaar ook een band die zich heeft vernoemd naar de ijsmachine: The Zambonis, een Amerikaanse rockformatie die uitsluitend songs over ijshockey maakt. Maar het ultieme eerbetoon vond plaats in 2009. De in 1988 op 87-jarige leeftijd aan longkanker overleden Frank Zamboni werd postuum opgenomen in de US Hockey Hall of Fame.

DEZE WEEK IS EEN ONVERVALSTE ODE AAN DE IJSMACHINE, ZAMBONI VAN GEAR DADDIES, DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Eén der allerbeste en meest kleurrijke voetballers die ons land ooit heeft gekend, krijgt bij zijn geboorte, op 1 september 1962 in Amsterdam, de naam Rudi Dil. Het buitenechtelijk kind zou later de naam van zijn Surinaamse vader dragen en furore maken als de Zwarte Tulp: Ruud Gullit.

Als 16-jarig broekie maakt hij zijn profdebuut bij HFC Haarlem. Het zou de enige club zijn waarmee hij als speler geen prijzen zou veroveren. In Nederland speelt de veelzijdige voetballer die in elke linie inzetbaar is vervolgens voor Feyenoord en PSV, waarna hij een transfer naar AC Milan forceert voor een recordbedrag van 17 miljoen gulden. Daar vormt de tweevoudig wereldvoetballer van het jaar een supertrio met landgenoten Frank Rijkaard en Marco van Basten. Hij komt daarna nog uit voor Sampdoria en Chelsea, waar hij als speler/coach de FA Cup wint, zijn enige prijs als trainer. Hij zwaait achtereenvolgens de scepter bij Newcastle United, Jong Oranje, Feyenoord en LA Galaxy, maar dat is in alle gevallen geen onverdeeld succes.

De kroon op zijn carrière is zonder twijfel het EK '88 in West-Duitsland. Aanvoerder Gullit maakt deel uit van de 'gouden generatie' die onder Rinus Michels Nederland de eerste en vooralsnog enige trofee op een eindronde schenkt. In de finale tegen de Sovjet-Unie opent Gullit met een krachtige kopbal de score, waarna de wereldberoemde volley van Van Basten voor de 2-0 eindstand zorgt. Smetje op zijn interlandcarrière is dat hij na een conflict met bondscoach Dick Advocaat het WK in 1994 aan zich voorbij laat gaan en uiteindelijk niet meer zal uitkomen voor Oranje. In totaal is hij goed voor 66 interlands en 17 goals.

Eind jaren '80 raakt Gullit, die in dat decennium kort in Alphen aan den Rijn woont, bevriend met de Amsterdamse reggaeband Revelation Time. De formatie die nummers maakt tegen de apartheid draagt het lied Captain Dread aan hem op, naar zijn aanvoerderschap en zijn dreadlocks. Gullits vertrek naar Italië levert de band in dat land veel aandacht op en hij regelt dat ze daar vaak mogen optreden. Zo af en toe doet hij op basgitaar mee aan een jamsessie in de oefenruimte. In 1988 fungeert hij zelfs als gastmuzikant voor de single South Africa. Het anti-apartheidslied van de bands titelloze LP scoort een derde plaats in de Top 40. Daarvoor had Gullit in 1984 al een klein hitje met de single Not The Dancing Kind.

DE BIJDRAGE VAN DE ZWARTE TULP RUUD GULLIT MAAKT SOUTH AFRICA VAN REVELATION TIME DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Een bokser die in zijn leven buiten de ring meer bekendheid verwerft dan erbinnen, is Rubin Carter. Hij wordt geboren op 6 mei 1937 in Patterson, New Jersey, waar hij opgroeit in een gezin met zeven kinderen. Op jonge leeftijd loopt de Afro-Amerikaan al een strafblad op, waardoor hij naar een jeugdgevangenis moet. Hij ontsnapt en sluit zich aan bij het leger. Na het voltooien van zijn basistraining wordt hij naar West-Duitsland gestuurd, waar hij geïnteresseerd raakt in boksen. Hij wordt verscheidene malen gestraft voor verzet tegen gezag en dienstweigering en uiteindelijk voortijdig de krijgsmacht uitgezet.

Bij thuiskomst in New Jersey wordt Carter teruggestuurd naar de tuchtschool. Na zijn vrijlating volgen diverse arrestaties voor geweldpleging op straat, waaronder de mishandeling ván en een overval óp een zwarte vrouw. Hij bekent schuld en zit een celstraf van vier jaar uit. Ondertussen neemt zijn interesse in boksen toe en nadat hij vrij komt, gaat hij als prof aan de slag in het middengewicht. Zijn agressieve stijl en niet geringe stootkracht leveren hem de bijnaam 'Hurricane' (oftewel 'orkaan') op. Zijn bokscarrière duurt van 1961 tot 1966. Daarin behaalt hij 27 overwinningen (waarvan 19 knock-outs), verliest hij 12 keer en eindigt één partij onbeslist.

In 1966 wordt Carter samen met de eveneens zwarte John Artis schuldig bevonden aan de moord op drie blanke Amerikanen en veroordeeld tot levenslang. De jaren daarop neemt de controverse over de zaak toe. Er wordt gesproken van gebrekkig bewijs en twijfelachtige getuigenissen, en dus van een oneerlijk proces. Achter tralies schrijft Carter een autobiografie getiteld The Sixteenth Round (vertaald 'De zestiende ronde'), waarin hij volhoudt onschuldig te zijn. Het boek inspireert de maatschappijkritische Amerikaanse singer-songwriter Bob Dylan om een protestlied te maken tegen diens in zijn ogen onterechte gevangenschap. Hij schrijft in 1975 samen met Jacques Levy het nummer Hurricane. Het is de eerste single van Dylans meest succesvolle LP Desire en dringt door tot de Amerikaanse en Britse charts. In Nederlands wordt de plaat niet uitgebracht. Dylan organiseert ook benefietconcerten om Carter vrij te krijgen.

Na bijna twintig jaar hechtenis beslist de federale rechtbank in 1985 dat Rubin Carter en John Artis inderdaad geen eerlijk proces hebben gekregen, maar dat hun veroordeling is gebaseerd op racisme en geheimhouding en niet op feiten en onthulling, waardoor de veroordeling wordt teruggedraaid. Uiteindelijk worden de aanklachten ingetrokken en het vonnis nietig verklaard. Eenmaal een vrij man, zet Carter zich in voor mensen die eveneens onschuldig vastzitten. Over zijn leven is in 1999 ook een film gemaakt onder de voorspelbare titel Hurricane, met Denzel Washington in de hoofdrol.

DE PROTESTSONG HURRICANE VAN BOB DYLAN, OVER DE ONTERECHT VEROORDEELDE BOKSER RUBIN CARTER, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Het Europees kampioenschap van 2004 leverde mogelijk de meest onverwachte winnaar in de voetbalgeschiedenis op. Griekenland verraste vriend en vijand door de titel op te eisen, want het wist nog nooit ook maar een wedstrijd te winnen op een eindtoernooi. Het team van de Duitse bondscoach Otto Rehhagel stuntte meteen al op dag één met een 2-1 zege op gastland Portugal. Gelijkspel tegen Spanje en verlies van Rusland brachten de Grieken de tweede plaats en dus een plek in de knock-outfase.

Titelgegadigden Duitsland, Italië en Spanje konden al na de eerste ronde inpakken. Griekenland, dat tijdens het toernooi de bijnaam het Piratenschip verwierf, schakelde en route naar de eindstrijd titelhouder Frankrijk en Tsjechië uit. Twee keer werd het 1-0. Ook in de finale, een herhaling van de openingswedstrijd, volstond de kleinst denkbare overwinning. Spits Angelos Charisteas, die later voor zowel Ajax als Feyenoord zou spelen, werd met een rake kopbal matchwinner in Estádio da Luz in Lissabon. Dat captain Theodoris Zagorakis ook nog tot beste speler werd verkozen, vormde de saus op de Souvlaki. De Tsjech Milan Baros was met vijf goals topschutter.

Nederland kon dankzij EURO 2004 een woord toevoegen aan het Oranje-vocabulair en er tegelijkertijd één uit wegstrepen. In groep D met Tsjechië, Duitsland en Letland overleefde het Nederlands elftal met moeite. Wat vooral opzien baarde, was dat bondscoach Dick Advocaat in het duel met de Tsjechen uitblinker Arjen Robben voortijdig naar de kant haalde. Die gebeurtenis stond simpelweg bekend als 'de wissel'. In de kwartfinale trof Oranje Zweden. Na 120 doelpuntloze minuten rekenden we eindelijk af met ons 'penaltysyndroom', opgelopen op de EK's van '92, '96 en '00 en het WK van '98. Edwin van der Sar stopte de strafschop van Olof Mellberg, waarna Robben de serie besliste. De Oranje-trein vond zijn eindstation in de halve finale, waarin Portugal met 2-1 de betere was. Vanwege hevige kritiek in diverse media nam Advocaat direct na het toernooi ontslag.

De Portugees-Canadese zangeres Nelly Furtado maakte het officiële themanummer voor het EK 2004. Haar Força (in het Nederlands 'kracht') verscheen dat jaar in hitlijsten in Europa en Canada, met de derde plek in 'onze' Top 40 als beste klassering.

DEZE WEEK IS HET PORTUGEES GETINTE FORÇA VAN NELLY FURTADO VOOR EURO 2004 DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Hij wordt algemeen beschouwd als de beste en meest succesvolle darter aller tijden. Philip Douglas Taylor, bekend als Phil 'The Power' Taylor. Afkomstig uit het Engelse Stoke-on-Trent, verlaat hij als 16-jarige de middelbare school om te gaan werken als metaalarbeider. In zijn vrije tijd oefent de jonge Phil zijn favoriete hobby uit: darten. Spelend in lokale pubs trekt hij de aandacht van dartslegende en landgenoot Eric Bristow, die hem voor 10.000 pond besluit te sponsoren. Voorwaarde is dat Taylor hem dat bedrag zal moeten terugbetalen. Hij gaat akkoord. Met dat geld heeft hij meer tijd om te kunnen trainen en kan hij deelnemen aan kleine toernooien. Dat is het begin van een jongensboek, die enkele decennia later de investering meer dan waard zal zijn.

De oogappel overtreft het succes van zijn mentor ruimschoots. Taylor heeft 15 wereldtitels gewonnen, dat zijn er meer dan wie dan ook. Ter illustratie: op de gedeelde tweede plaats volgen Raymond van Barneveld en, jawel, Eric Bristow met vijf zeges. In totaal schrijft hij meer dan 130 professionele toernooien op zijn naam. En niet verwonderlijk: er is geen darter die zoveel geld heeft verdiend als Taylor. De Engelsman heeft met zijn pijlen ruim 3,5 miljoen pond, een kleine 4 miljoen euro, aan prijzengeld bij elkaar gegooid. Begin 2010 eist hij zijn 15de wereldtitel op door op 49-jarige leeftijd de Australiër Simon Whitlock in de finale van het PDC World Darts Championship met 7-3 te verslaan.

De bijnaam van Phil Taylor komt duidelijk naar voren in zijn opkomstmuziek. Hij betreedt het podium met het lied The Power, een elektronisch popnummer van de Duits-Amerikaanse eurodance- en rapgroep Snap!, die in de eerste helft van de jaren '90 wereldwijd enkele grote hits scoort. Het is tevens hun debuutsingle, waarmee ze in 1990 vier weken de Top 40 aanvoeren. De plaat, die een paar samples bevat, wordt gebruikt in vele films, tv-programma's en andere media. Ook is het populair bij sportevenementen. Het wordt bijvoorbeeld gespeeld tijdens ijshockeywedstrijden in Noord-Amerika, wanneer de thuisploeg overgaat op powerplay, oftewel een man-meer-situatie. En dus ook 's werelds beste darter maakt ermee zijn entree, nadat hij is aangekondigd als: ,,Phil... 'The Power'... Taylor!''

PHIL TAYLOR'S OPKOMSTMUZIEK, THE POWER VAN SNAP!, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Game on! Computerspellen gebaseerd op sport zijn er in het huidige digitale tijdperk in overvloed. Dat was eind vorige eeuw nog niet het geval. In de jaren '90 ontwikkelde Electronic Arts de voetbalgameserie FIFA. De vijfde game uit die reeks wordt door velen gezien als één van de beste. FIFA 98, gemaakt voor de pc en diverse consoles, was een revolutionair spel: de eerste in 3D, met een waslijst aan speelbare teams en de eerste met de juiste toepassing van de buitenspelregel. De FIFA-reeks is in de loop der jaren uitgegroeid tot vaste prik voor menig aanhanger. Het commentaar wordt jarenlang verzorgd door BBC-legende John Motson, in de Nederlandse versie vormen Evert ten Napel en Youri Mulder een vast duo. Tegenwoordig heeft FIFA concurrentie van een ander voetbalspel, Pro Evolution Soccer (kortweg PES).

Terug naar FIFA 98. Wat die game ook nog bijzonder maakte, was dat deze voor het eerst in de FIFA-serie een eigen officiële soundtrack had. Het themalied kwam van de Engelse band Blur en droeg de opmerkelijke titel Song 2. Zanger Damon Albarn verkondigde tijdens de eerste live-vertolking medio 1996 in Dublin: ,,Dit nummer heet Song 2, omdat we er nog geen naam voor hebben.'' Die werktitel bleef gehandhaafd en daarbij horen enkele bijzondere wetenswaardigheden. Het is de tweede track op het titelloze album, de tweede single van het album, duurt precies 2.02 minuten en het is track 2 op de verzamel-cd Blur: The Best of. En alsof het zo moest zijn: het nummer bereikte de tweede plek in de UK Singles Chart. In Nederland bleef de plaat uit 1997 steken in de tipparade.

Song 2, ook wel het 'woohoo-liedje' genoemd, is bedoeld als parodie op Amerikaanse rockmuziek. Ironisch genoeg blijkt het de meest populaire song van de band in de VS, ondanks dat het niet representatief is voor Blurs repertoire. Het lied is vaak gecoverd en wordt veel gedraaid in Amerikaanse stadions, voornamelijk rondom American football-, ijshockey- en honkbalwedstrijden.

HET FIFA 98-THEMALIED SONG 2 VAN BLUR IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Het Formule 1-circuit van Monza is in juni 1997 het decor voor de ontmoeting tussen Martin Sig, een dj uit Denemarken, en de succesvolle Duitse muziekproducer Norbert Reichart. Tijdens de Grand Prix van Italië komen ze op het idee om een hymne te maken over de koningsklasse van de autosport. Onder het pseudoniem DJ Visage scoort het duo binnen korte tijd een wereldwijde hit met de single Formula. Zo ook in Nederland, met de derde positie in de Top 40.

De tekst is gewijd aan een grootheid als het gaat om autoracen. Zijn naam: Michael Schumacher, van 3 januari 1969 te Hürth-Hermülheim, West-Duitsland. De zevenvoudig wereldkampioen Formule 1 wordt op de officiële F1-site van de internationale autosportfederatie FIA beschreven als 'statistisch de grootste coureur die de sport ooit gezien heeft'. Hij verovert zijn eerste twee wereldtitels als rijder bij Benneton in 1994 en 1995, waarna hij overstapt naar Scuderia Ferrari. Hij brengt het Italiaanse automerk weer terug aan de top door zich tussen 2000 en 2004 vijfmaal op rij tot 's wereld beste te kronen. De enige Duitse Formule 1-kampioen bezit een onmetelijke recordlijst, met daarop onder andere de meeste titels, overwinningen, snelste rondes, pole positions, behaalde punten en gewonnen seizoensraces. Daarbovenop is enkel híj erin geslaagd om een geheel seizoen op het podium te finishen, in 2002.

Zoals dat voor veel sportgiganten geldt, heeft Schumacher echter ook een donkere kant. Hoewel het menselijk gezien onmogelijk is om áltijd en álles te winnen, toont de Duitser zich bij tijd en wijle een slecht verliezer. Onsportief gedrag levert hem een berg straffen op, waaronder diskwalificatie, schorsingen en boetes. Daarnaast is hij in zijn Ferrari-tijd verscheidene keren het middelpunt van ophef rondom het fenomeen teamorders.

Ook zijn jongere broer Ralf schopt het tot de Formule 1, al is hij minder succesvol. Samen gelden ze als de enige broers die beiden F1-races wisten te winnen en een 1-2-finish behaalden. Na de jaargang 2006 zet Michael een punt achter zijn carrière, maar nadat een tijdelijke rentree in 2009 geen doorgang vindt vanwege een nekkwetsuur, maakt hij in 2010 op 41-jarige leeftijd alsnog een herintrede bij Mercedes GP. Over Schumi, overigens een verdienstelijke voetballer, zijn in de jaren '90 en '00 vele boeken geschreven.

DE (MICHAEL) SCHUMACHER-HYMNE FORMULA VAN DJ VISAGE IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Normaal gesproken is het wereldkampioenschap voetbal een feest voor Nederland. De hele natie kleurt in de zomer oranje en staat als één man achter het Nederlands elftal. Een recente uitzondering vormt het WK van 2002, een zwarte bladzijde in de vaderlandse sportgeschiedenis. Nederland is in Zuid-Korea en Japan op z'n minst een opvallende afwezige. In de kwalificatiereeks moet de selectie van bondscoach Louis van Gaal zijn meerdere erkennen in Portugal. Tot overmaat van ramp wordt Oranje in Dublin met 1-0 afgebluft door Ierland. Een doelpunt van Jason McAteer dompelt Nederland op Landsdowne Road in rouw: voor het eerst geen WK-deelname sinds 1986.

Oranje is er dus niet bij als het eerste WK in Azië wordt afgewerkt. Het is bovendien de eerste keer dat twee landen de organisatie in handen hebben. Beide gastlanden presteren op eigen bodem beter dan ooit tevoren. Japan overleeft de groepsfase, iets dat eerder nog nimmer gelukt was. In de tweede ronde is Turkije met 1-0 te sterk. Bij het andere thuisland houdt Guus Hiddink de Nederlandse eer hoog. Met Zuid-Korea stapelt de Achterhoeker hoogtepunt op hoogtepunt en groeit hij uit tot volksheld. Op de eerste WK-zege volgen sensationele overwinningen op grootmachten Italië en Spanje. Het sprookje eindigt in de halve finale, waarin Duitsland aan 1-0 genoeg heeft. In de troostfinale legt Zuid-Korea het met 3-2 af tegen Turkije. Toch slepen Hiddink & co een prijs in de wacht; die voor meest aantrekkelijke ploeg.

Brazilië, onder leiding van Luiz Felipe Scolari, verslaat in de finale Duitsland met 2-0 en wint voor de vijfde keer de wereldbeker. De Gouden Bal voor beste speler gaat verrassenderwijs naar Oliver Kahn. De Duitser is daarmee de enige doelman die ooit met die prijs aan de haal ging. De Braziliaanse spits Ronaldo ontvangt als topscorer de Gouden Schoen. De oud-PSV'er maakt 8 goals.

Voor het toernooi wordt Boom van de Amerikaanse zangeres Anastacia gekozen tot de officiële WK-plaat. De single wordt mondiaal gezien een bescheiden hit. In de Top 40 blijkt de laagste plaats het hoogst haalbare.

VAN THE OFFICIAL ALBUM OF THE 2002 FIFA WORLD CUP IS BOOM VAN ANASTACIA DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Topsporters die hun bekendheid danken aan compleet andere bezigheden. Tot die categorie behoort Maud Mulder. Tijdens Idols 2 in 2004 duikt de geboren Nijmeegse voor het eerst op voor het grote publiek. Ze schopt het tot de finale van de talentenjacht, waarin ze het moet afleggen tegen Boris. Dat markeert het begin van een heuse zangcarrière voor Maud, die daarvoor op topniveau hockeyt. Met zus en international Eefke speelt de spits bij NMHC Nijmegen in de hoofdklasse, het hoogste niveau van Nederland. En niet onverdienstelijk; in 2001 wint ze de 'Gouden Stick' voor beste speelster.

Vanwege het succesvolle Idols-avontuur moet ze hockey echter op een lager pitje zetten. Als runner-up sleept ze een platencontract in de wacht. Eind dat jaar wordt haar eerste single, Als Je Naar Me Kijkt, uitgebracht. Het nummer is de titelsong voor de speelfilm Floris en zal met een derde plek in de Top 40 haar grootste hit blijken als solozangeres.

Begin 2006 scoort Maud als onderdeel van de gelegenheidsformatie Artiesten voor Azië alsnog een nummer 1-hit met het lied Als Je Iets Kan Doen. Later dat jaar doet ze mee aan het Nationaal Songfestival. Daar eindigt ze als derde en laatste, waarna ze zonder platendeal komt te zitten. Ondanks die tegenvaller gaat de blonde zangeres gewoon door met optreden. In 2007 mag ze zelfs het volkslied zingen in de Kuip voorafgaand aan de EK-kwalificatiewedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Roemenië.

Naast zingen komen er ook andere dingen op haar pad. Ze schrijft teksten voor Kinderen voor Kinderen en meidengroep KUS, neemt deel aan Sterren Dansen op het IJs, presenteert het tv-programma Euro Hockey League en speelt de hoofdrol in de musical Roodkapje. Verder vindt ze in pokeren een nieuwe passie. Na haar deelname aan Celebrity Poker krijgt ze de smaak te pakken en zegeviert ze op het Dutch Open, wat haar 50.000 euro oplevert. Kortom: Maud Mulder kan met recht als een multitalent worden bestempeld.

DEZE WEEK IS ALS JE NAAR ME KIJKT VAN HOCKEYSTER MAUD DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

De warming-up is essentieel voor een voetbalwedstrijd. Maar om nou te zeggen dat je daar voor naar het stadion gaat? In één geval zou dat meer dan de moeite waard zijn geweest, namelijk het beroemde opwarmertje van Diego Armando Maradona.

Voorafgaand aan de wedstrijd Bayern München - Napoli in de halve finale van de UEFA Cup in 1989, zondert de Argentijn zich af van zijn warmlopende medespelers. In het Olympiastadion in München staat de Oostenrijkse poprockgroep Opus aan de kant te spelen. Op de klanken van het nummer Life is Life toont Maradona zijn balkunsten. Terwijl hij met losse veters het leer in de lucht houdt, klapt en zingt de sterspeler van Napoli vrolijk mee. Een filmpje van dit bijzondere tafereel is wereldwijd verspreid op televisie en internet. Het is slechts één van talrijke hoogtepunten in een glorieuze carrière van de man, die samen met de Braziliaan Pelé door velen wordt gezien als de grootste voetballer aller tijden.

Maradona, die opgroeit in een sloppenwijk van Buenos Aires, beleeft zijn finest hour op het WK van 1986 in Mexico. Als aanvoerder loodst hij zijn land naar de wereldtitel, waarvoor 'ie de Gouden Bal voor beste speler ontvangt. In het kwartfinaleduel met Engeland eist hij in dubbel opzicht de hoofdrol op. Zijn winnende treffer, een weergaloze slalom over meer dan 60 meter, wordt in een door de FIFA georganiseerde verkiezing uitgeroepen tot 'doelpunt van de eeuw'. Daarvóór zorgt hij met een handsbal voor de 1-1, wat Maradona zelf 'de Hand van God' noemt.

Het is derhalve niet alleen maar hosanna rondom Pluisje. Tijdens zijn loopbaan wordt hij al betrapt op dopinggebruik en na zijn pensioen gaat het nog verder bergafwaarts. Hij kampt met overgewicht, hartproblemen en een drugsverslaving en ontsnapt na een overdosis cocaïne zelfs aan de dood. De controversiële en grofgebekte Maradona staat ook bekend om zijn aanvaringen met journalisten, zoals in 2009 wanneer hij als bondscoach van Argentinië na plaatsing voor het WK kritische volgers de mond snoert met de woorden: 'Jullie kunnen eraan zuigen en eraan blijven zuigen'.

Wat Opus betreft, die band krijgt het etiket 'eendagsvlieg'. Life is Life uit 1985 is de tweede single en komt op nummer één in Oostenrijk, Duitsland, Zweden en Frankrijk en in Nederland op plaats drie in de Top 40. Daarna scoort de groep enkel in Duitstalige landen sporadisch een kleine hit.

DEZE WEEK IS DIEGO MARADONA'S EENMALIGE WARMING UP-SONG, LIFE IS LIFE VAN OPUS, DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

In 2008 werd de 95ste Tour de France gehouden. Op de eerste dag van 's wereld bekendste wielerronde bracht Rowwen Hèze de single Nar Boave uit. Het jaar daarvoor was de Limburgse band door luisteraars van het Radio 1-programma Radio Tour de France in een jaarlijkse verkiezing uitgeroepen tot 'Tourartiest aller tijden'. In dat licht besteedde de band speciaal een nummer aan de Tour.

Er was echter nog een aanleiding. De plaat kwam precies veertig jaar nadat een Nederlander voor het eerst de Tourzege greep uit. Die legendarische overwinning van Jan Janssen diende als inspiratie voor zanger Jack Poels, die het lied schreef. Hij zei daar zelf over: 'Het nummer gaat over het steeds boven jezelf uitstijgen, je grenzen verleggen. Je moet telkens naar boven denken: hoge bergen en hoge doelen', aldus de zanger en gitarist van de dialectband.

De Tour van 2008 is er één die wordt overschaduwd negatieve randzaken. Zo kan de Tourwinnaar van een jaar eerder, Alberto Contador, zijn gele trui niet verdedigen omdat zijn ploeg Astana vanwege een recent dopingverleden wordt geweerd uit de wedstrijd. Ook de Belg Tom Boonen wordt niet toegelaten tot de race, al levert zijn cocaïnegebruik hem geen schorsing op. Weinig verrassend is het dat diverse renners betrapt worden op dopinggebruik, met als dieptepunt Bernhard Kohl, de winnaar van de bolletjestrui.

De Ronde van Frankrijk wordt uiteindelijk gewonnen door de Spanjaard Carlos Sastre, die de grote favoriet Cadel Evans voor blijft. Zijn landgenoot Oscar Freire zorgt namens de Rabobank-ploeg voor het enige Nederlandse succes. Hij pakt een etappezege en legt bovendien als winnaar van het puntenklassement beslag op de groene trui.

HET SPECIAAL VOOR DE TOUR DE FRANCE 2008 GESCHREVEN NAR BOAVE VAN ROWWEN HÈZE IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

EURO 2000 staat voor eeuwig in de boeken als het toernooi van de primeur. Nooit eerder mochten twee landen een EK of WK voetbal organiseren, maar het was aan België en Nederland om in het eerste jaar van het nieuwe millennium samen de kar te trekken.

Waar voor de Rode Duivels al in de poulefase het doek valt, maakt het Nederlands Elftal als organiserend land indruk. Het Oranje van bondscoach Frank Rijkaard wordt groepswinnaar in poule D dankzij overwinningen op Tsjechië, Denemarken en Frankrijk. In de kwartfinale walst Nederland met maar liefst 6-1 over Joegoslavië heen. Man of the match Patrick Kluivert maakt drie goals en zou daarmee gedeeld topscorer worden met de Joegoslaaf Savo Milosevic. Beide spitsen treffen in totaal vijfmaal doel.

Ook in de halve finale tegen Italië domineert Oranje. Het komt echter niet tot scoren, zélfs niet vanaf elf meter. Zowel Frank de Boer als Patrick Kluivert missen in de reguliere speeltijd een penalty. Als de Azzuri ook in de verlenging stand houden, rest de welbekende 'loterij'. Omdat andermaal Frank de Boer, Jaap Stam en Paul Bosvelt falen vanaf de stip, wordt Oranje na het EK van '96 en het WK '98 voor de derde keer op rij uitgeschakeld na strafschoppen, waarna Rijkaard besluit op te stappen als keuzeheer.

Het officiële EK-lied komt dat jaar van de Zweedse act E-Type. De single Campione 2000 vergaart enorme populariteit tijdens het toernooi en belandt op plek 4 in de Top 40. Sindsdien zijn de track en de kreet veelvuldig in voetbalstadions te horen. Campione, de Italiaanse vertaling van 'kampioen', zou uiteindelijk niet van toepassing zijn op Italië. In de eindstrijd zegeviert Frankrijk onder leiding van bondscoach Roger Lemerre in De Kuip met 2-1 door een golden goal van David Trezeguet. De wereldtitelhouder levert met Zinedine Zidane tevens de beste speler van het toernooi.

DEZE WEEK IS HET EURO 2000-ANTHEM CAMPIONE 2000 VAN E-TYPE DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Zelden leverde een tweede plaats zoveel op als in het geval van Erik Hulzebosch. Als één van de grote favorieten gaat hij van start in de 15de Elfstedentocht in 1997. Na een zenuwslopende sprint is spruitjeskweker Henk Angenent uit Alphen aan den Rijn hem op de Bonkevaart nipt te snel af.

Wie denkt dat Hulzebosch in de anonimiteit zal verdwijnen, heeft het echter mis. De spraakwaterval uit Gramsbergen blijkt met zijn accent in de smaak te vallen bij publiek en media. Tot zijn eigen stomme verbazing komt hij hoog in de hitlijsten met het lied 'Hulzebosch Hulzebosch', dat hij op verzoek van twee Friezen via de telefoon had ingezongen.

Daar blijft het niet bij. De schaatser, op wiens cv onder meer het beroep kraanmachinist prijkt, wordt een veelgevraagd spreker op bijeenkomsten door heel het land en heeft zijn eigen marathonschaatsploeg. Vanaf 2007 gaat 'het Orakel van Gramsbergen' zelfs door het leven als popster. Hij doet mee aan het SBS 6-programma So You Wanna Be a Popstar? en slaagt er ditmaal wél in om de eerste prijs op te eisen. Het levert hem een platencontract op. Van zijn album Zwart IJs, volgens Hulzebosch een verwijzing naar 'het mooiste natuurijs wat er is', wordt de single Extase (Zonder Jou) de grootste hit met een zevende plek in de Top 40.

Neemt niet weg dat Hulzebosch zich ook een succesvol marathonschaatser mag noemen. Hij is een voormalig Nederlands kampioen schaatsen op natuurijs en bovendien tweevoudig winnaar van de alternatieve Elfstedentocht. Kan-ie toch nog zeggen dat-ie 'm heeft gewonnen...

DEZE WEEK IS EXTASE VAN SCHAATSER/ZANGER ERIK HULZEBOSCH, DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Vriendelijk, vakman, hartstochtelijk, moedig. Het zijn enkele woorden waarmee je Bobby Robson zou kunnen omschrijven. Treffender wellicht is een gigant in het Engelse en mondiale voetbal. Hij hield van het voetbal en vice versa.

Robson kwam als speler uit voor Fulham, West Bromwich Albion en het Canadese Vancouver, maar maakte met name furore als coach, een vak dat hij 36 jaar uitoefende. In die lange loopbaan bouwde hij Ipswich Town van de grond af tot topclub, met als hoogtepunt het winnen van de UEFA Cup in 1981. Robson was ook 8 jaar bondscoach van Engeland. Verder maakte hij zowel PSV als FC Porto tweemaal landskampioen en legde hij met FC Barcelona in 1997 beslag op de Europa Cup II.

In 2000 kreeg de Engelsman de grootst mogelijke waardering voor zijn werk. Vanwege zijn verdiensten voor het Engelse voetbal werd hij geridderd en sindsdien ging hij door het leven als Sir Bobby Robson. Na een lange en zware strijd met kanker te hebben gevoerd, overleed hij op 31 juli 2009. Op 76-jarige leeftijd, thuis met zijn vrouw en familie in zijn geboortegebied County Durham. De plechtigheid voor Sir Bobby werd live uitgezonden op de Engelse tv en in de stadions van Newcastle United, Fulham en dat van Ipswich Town, waar zelfs een tribune naar hem vernoemd is.

Op de ceremonie werd het lied Going Home van Dire Straits-frontman Mark Knopfler ten gehore gebracht. Niet toevallig het nummer dat tijdens thuisduels van Newcastle United op St. James' Park wordt gedraaid bij opkomst van de spelers. De club uit zijn geboorteregio, bijgenaamd The Magpies, was zijn laatste werkgever als hoofdtrainer. Going Home is afkomstig van Local Hero, de soundtrack voor de gelijknamige film uit 1983. In datzelfde jaar stond de plaat 5 weken in de Top 40, met een piek op plaats 20.

MET IN GEDACHTEN DE KARAKTERISTIEKE GLIMLACH VAN SIR BOBBY ROBSON EN HET VELD BETREDENDE SPELERS OP ST. JAMES' PARK, IS GOING HOME VAN MARK KNOPFLER DEZE WEEK DE EERSTE VOLLEDIG INSTRUMENTALE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Wie basketbal zegt, zegt Michael Jordan. Zelden heeft een sport zo'n icoon gekend als His Royal Airness. Een greep uit zijn even indrukwekkende als oneindige erelijst: in de meest prestigieuze basketbalcompetitie ter wereld, de NBA, werd hij 6 keer kampioen, 10 keer seizoenstopscorer, 5 keer uitgeroepen tot MVP van het jaar en 14 keer geselecteerd als NBA All-Star. Daarbovenop veroverde hij twee keer Olympisch goud met de Verenigde Staten, in 1984 en 1992, en kreeg hij in 2009 een plek in de Basketball Hall of Fame.

Michael Jeffrey Jordan - geboren in Brooklyn, New York op 17 februari 1963 - stond bekend om zijn atletische sprongkracht. De shooting guard met rugnummer 23 was de drijvende kracht achter het succes van de Chicago Bulls, die in de jaren '90 hun enige 6 NBA-titels wonnen. Nadat Jordan de ploeg vanaf 1991 naar drie opeenvolgende kampioenschappen had geleid, schokte hij de wereld door in 1993 te stoppen met basketballen, vanwege de moord op zijn vader eerder dat jaar.

Hij beleefde een kortstondig honkbalavontuur op minor league-niveau. Daarmee wilde hij de droom van zijn vader najagen om Michael ooit in de Major League Baseball te zien spelen. In 1995 keerde hij terug op zijn geliefde basketbalveld en tussen '96 en '98 hielp Air Jordan de Bulls wederom aan drie titels op een rij. Begin 1999 zegde hij de sport nogmaals gedag, om in 2001 opnieuw een comeback te maken. Ditmaal bij de Washington Wizards, wat geen teamsucces opleverde al haalde hij persoonlijk weer een zeer hoog niveau. Het definitieve afscheid volgde in 2003 op maar liefst 40-jarige leeftijd.

Eén van zijn vele commerciële uitstapjes was de film Space Jam uit 1996, waarin hij als zichzelf de hoofdrol vertolkte. Hij deelde het doek met de Looney Tunes-tekenfilmfiguren, zoals Bugs Bunny en Daffy Duck. Het thema - hoe kan het ook anders: basketbal. Op de soundtrack van de film staat het lied Fly Like an Eagle, gecoverd door de Engelse zanger Seal. Die versie is in Nederland overigens nooit uitgebracht. Het origineel werd in 1977 gereleased door Steve Miller, bekend van de Steve Miller Band.

DE PERFECTE BESCHRIJVING VAN BASKETBALSTER MICHAEL JORDAN, FLY LIKE AN EAGLE VAN SEAL, IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

1998 is voor Frankrijk het jaar van la Coupe du monde, oftewel het WK voetbal. Als organiserend land kronen Les Blues zich aan de hand van sterspeler Zinedine Zidane voor het eerst tot wereldkampioen. In de finale rekent de ploeg van bondscoach Aimé Jacquet in het Stade de France af met Brazilië. Mede dankzij twee doelpunten van Zidane wordt de titelverdediger met 3-0 opzij gezet. Topscorer van het toernooi is de Kroatische spits Davor Suker met 6 goals. De Braziliaan Ronaldo wordt uitgeroepen tot beste speler.

Het Nederlands Elftal schopt het net niet tot de eindstrijd. Het team van bondscoach Guus Hiddink begint wisselvallig. In de eerste ronde speelt Oranje met 0-0 gelijk tegen België en 2-2 tegen Mexico. Tussendoor wordt Zuid-Korea met 5-0 verpulverd. In de achtste finale worstelt Nederland zich met 2-1 langs Joegoslavië. De door Hiddink weer in genade aangenomen Edgar Davids maakt de winnende treffer. Oranje groeit in het toernooi en legt in de kwartfinale Argentinië met 2-1 over de knie. Dennis Bergkamp is met een fraai doelpunt matchwinnaar.

In de halve finale tegen Brazilië is Nederland dichtbij een stunt. Na 120 minuten eindigt het duel in 1-1, waarna Oranje het in de strafschoppenserie aflegt. Phillip Cocu en Ronald de Boer zien hun penalty's gestopt worden door de Braziliaanse doelman Cláudio Taffarel en zo valt de wereldtiteldroom in duigen. Ook de strijd om de derde plaats gaat vervolgens verloren. Kroatië legt dankzij een 2-1 zege beslag op het brons en is daarmee dé verrassing van het toernooi.

De officiële song voor het WK '98 komt van de Puerto Ricaanse popzanger Ricky Martin. The Cup of Life, een vertaling van het eerder door hem uitgebrachte La Copa de la Vida, wordt een nummer 1-hit in 6 landen: Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Italië, Australië en Zweden. In Nederland staat de plaat 11 weken in de Top 40, maar komt niet verder dan plaats 8.

DEZE WEEK IS HET OFFICIËLE WK-LIED THE CUP OF LIFE VAN RICKY MARTIN DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Cassius Marcellus Clay zou uitgroeien tot één van de meest controversiële, maar tegelijkertijd één van de grootste vuistvechters aller tijden.

Clay verovert op de Olympische Spelen van 1960 in Rome een gouden medaille in het licht zwaargewicht. Zijn eerste wereldtitel pakt The Louisville Lip in 1964. In datzelfde jaar bekeert hij zich tot de islam en verandert hij zijn naam in Muhammad Ali. Hij zorgt ook voor controverse. In 1967 weigert Ali vanwege religieuze overtuigingen het Amerikaanse leger te dienen in de Vietnamoorlog. Zijn kampioensriem en zijn bokslicentie worden hem ontnomen, waarna hij bijna vier jaar lang geen wedstrijd bokst. Hij vecht die beslissing aan en na een slepende procedure wordt bepaald dat zijn licentie onterecht is afgenomen.

Ali, die zijn vechtstijl zelf samenvatte met de historische woorden 'float like a butterfly and sting like a bee', vecht in zijn loopbaan diverse legendarische duels om de wereldtitel uit. Zo is Madison Square Garden in 1971 het decor voor The Fight of the Century. In een partij die alle verwachtingen overtreft, lijdt Ali zijn eerste profnederlaag, op punten tegen de eveneens ongeslagen titelhouder Joe Frazier. Daarnaast neemt Ali het in 1974 op tegen George Foreman in wat The Rumble in The Jungle wordt genoemd. In Kinshasa slaat hij Big George in de achtste ronde knock-out en daarmee is hij voor de tweede keer wereldkampioen. Over dit legendarische gevecht wordt de met een Oscar bekroonde documentaire When We Were Kings gemaakt. En in 1975 staat hij wederom tegenover Joe Frazier, maar nu is Ali zelf titelhouder. Vlak voor de laatste ronde van The Thrilla in Manila moet Smokin' Joe van zijn coach opgeven met dichtgezwollen ogen. Enkele ogenblikken nadat hij als winnaar wordt uitgeroepen, valt Ali flauw. Hij claimt 'nog nooit zo dicht bij de dood te zijn geweest'.

Zijn derde en laatste wereldtitel verovert hij in 1978. Na 61 profpartijen, waarin hij liefst 56 keer zegeviert, hangt Ali in 1981 zijn bokshandschoenen definitief aan de wilgen. Na zijn carrière wordt bij hem de ziekte van Parkinson geconstateerd, die hij vermoedelijk aan het boksen heeft overgehouden. In de film Ali uit 2001, met Will Smith in de hoofdrol, komen al deze sleutelmomenten uit zijn sportieve leven aan bod. Voor de soundtrack van de film maakt R&B-zanger R. Kelly het nummer The World's Greatest. De in 2002 uitgebrachte single eindigt op nummer 2 in de Nederlandse Top 40.

DEZE WEEK IS THE WORLD'S GREATEST VAN R. KELLY, EEN VERWIJZING NAAR BOKSICOON MUHAMMAD ALI, DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Eén van de populairste artiesten in de muziekgeschiedenis had ook carrière kunnen maken als profvoetballer. Het lot bepaalde echter anders.

Op 23 september 1943 komt in Madrid een zuigeling ter wereld, die de naam Julio Iglesias krijgt. Al vroeg schopt hij het tot de jeugd van Real Madrid. In die tijd volgt de talentvolle keeper ook een rechtenstudie. Aan zijn loopbaan als voetballer komt vroegtijdig een einde door een ernstig auto-ongeluk vlak voor zijn twintigste verjaardag, waarbij zijn onderlichaam verlamd raakt. De vooruitzichten dat hij ooit nog zou kunnen lopen, zijn slecht.

Tijdens zijn revalidatie begint Iglesias met het schrijven van liedjes, nadat hij van zijn verpleger een gitaar heeft gekregen. Dat levert melancholische teksten op en het helpt hem om zijn vergane droom te verdringen. Door zijn doorzettingsvermogen eindigt de jarenlange rehabilitatie voorspoedig: hij kan weer lopen. Korte tijd later behaalt hij zijn rechtendiploma aan de universiteit van Cambridge.

Ondertussen blijft hij zingen en met succes: in 1969 wint Iglesias het Benidorm Song Festival, een songwriterswedstrijd in Spanje. Dat is het begin van een glansrijke carrière. Hij krijgt een platencontract en doet mee aan het Eurovisie Songfestival van 1970, waar hij met het lied Gwendolyne de vierde plaats behaalt. In 1972 brengt hij zijn eerste single in Nederland uit. Un Canto a Galicia - vrij vertaald 'een lofzang aan Galicië' - bereikt de nummer 1-status, staat 21 weken lang in de Top 40 en betekent meteen zijn doorbraak in ons land.

Enkele decennia later heeft Iglesias, die al jaren een relatie heeft met het 23 jaar jongere en in Leimuiden geboren fotomodel Miranda Rijnsburger, meer dan 250 miljoen platen verkocht. Daarmee staat hij in de top-10 van meest verkopende artiesten ooit. Hij heeft in 14 talen gezongen, 77 platen uitgebracht en zo'n 5.000 concerten gegeven. En alsof de familie Iglesias nog niet succesvol genoeg is: ook zoon Enrique heeft zijn naam gevestigd als zanger. Bovendien is de oude charmeur zelf nog altijd niet klaar; hij heeft verklaard liever te willen sterven op het podium dan in bed.

DE NEDERLANDSE DOORBRAAK VAN HET VERLOREN VOETBALTALENT JULIO IGLESIAS - UN CANTO A GALICIA - IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Naast zanger kun je hem onder meer popster, liedjesschrijver, danser en producer, noemen. In hart en nieren is Robert Peter Williams, beter bekend als Robbie Williams, echter ook een groot sportliefhebber.

De Engelsman, geboren en getogen in Stoke-on-Trent, is een levenslange fan van de voetbalclub Port Vale uit zijn geboortestad. Dat bewees hij in februari 2006 toen hij voor £240,000 aan aandelen in de club kocht, wat hem de grootste aandeelhouder maakte. Een restaurant in stadion Vale Park is zelfs naar hem vernoemd. Als Port Vale-supporter verkeert hij in het gezelschap van onder andere dartlegende Phil Taylor en ex-Blue-zanger Simon Webbe.

Daarnaast richt het ex-lid van boyband Take That in 2005 voetbalclub Los Angeles Vale F.C. op, waar hij zelf voorzitter van wordt. Dat besluit neemt Williams met enkele beroemde vrienden nadat hij op zijn landgoed in L.A. een veld had laten bouwen, de Robbie Williams Estate. L.A. Vale is vanzelfsprekend vernoemd naar 'zijn' Port Vale - heeft ook een vergelijkbaar logo - en komt uit in de Super Metro League in de Verenigde Staten. Zijn affiniteit met sport is ook terug te vinden op het album Sing When You're Winning, een toespeling op een fameuze voetbalkreet. De foto voor de hoes is gemaakt op Stamford Bridge, het stadion van Chelsea.

In de videoclip voor het nummer Supreme brengt hij een eerbetoon aan de Schotse oud-formule 1-coureur Sir Jackie Stewart. The Flying Scot verovert in zijn loopbaan drie keer de wereldtitel. Stewart, die kampt met dyslexie en bekend staat als een uitstekend kleiduivenschieter, is tussen 1997 en 1999 ook eigenaar van zijn eigen formule 1-team Steward Grand Prix.

In de clip, getiteld 'Gentlemen racers', speelt Robbie het fictieve karakter Bob Williams, een concurrent van Stewart voor het WK van 1970. Er worden beelden gebruikt uit de tijd dat Stewart bij het Williams-team reed, wat door de naam natuurlijk een dubbele lading heeft. Het lied bevat overigens een sample van I Will Survive van Gloria Gaynor, een andere bekende sportsong. En in de categorie leuke feitjes: Williams is fan van Ruud van Nistelrooy, naar wie hij zijn hond Rudy heeft vernoemd.

VANWEGE ZIJN LIEFDE VOOR DE SPORT IS SUPREME VAN ROBBIE WILLIAMS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Voetbalsongs, je hebt ze in alle soorten en maten. Toch is er maar één lied dat echt recht aan dat predicaat doet. Daarvoor moeten we terug naar het jaar 1996.

Het Europees kampioenschap is in aantocht en Engeland vormt het decor voor EURO 96. Engeland, het land waar het moderne voetbal werd uitgevonden en het land dat 30 jaar na de wereldtitel van 1966 snakt naar nieuwe glorie. Dit gegeven inspireert een groep Engelsen er een lied aan te wijden, dat als officieel anthem voor het nationale team tijdens het EK zal dienen. De plaat heet Three Lions, gelijk de bijnaam van het Engelse elftal en tevens een verwijzing naar de drie leeuwen in het logo van de voetbalbond FA. De muziek wordt verzorgd door de band The Lightning Seeds uit Liverpool, de tekst komt van de hand van de komieken David Baddiel en Frank Skinner.

Bijzonder is dat het lied niet enkel een grenzeloos optimistisch karakter heeft. Het begint zelfs met pessimistische samples van commentatoren, wat in contrast staat met de positieve uitspraken aan het einde. Verder worden odes gebracht aan helden van de voetbalnatie als Bobby Charlton, Gary Lineker en Bobby Moore. Opvallend genoeg is het te horen gejuich niet van Engelse fans, maar van Deense supporters van Brøndby gedurende een UEFA Cup-duel uit 1995 in het Liverpool-stadion Anfield.

Met de prestaties van Engeland op EURO 96 groeit de magische waarde van het lied. The Three Lions stomen door naar de halve finale, waarin ze door Duitsland op dramatische wijze worden uitgeschakeld na penalty's. De plaat heeft meer succes: Three Lions bereikt de eerste plaats in de Britse charts. Twee jaar later beklimt ook de remake met nieuwe songtekst voor het WK '98 de hoogste trede. En voor de WK'ss van 2002 en 2006 wordt de plaat wederom uit de kast gehaald. De single wordt tevens gecoverd door de Nederlandse Hermes House Band.

Maar nog belangrijker: het lied met de kenmerkende tekst Football is coming home krijgt een eeuwigheidswaarde voor voetbalfans wereldwijd. In Engeland wordt het nog altijd vaak gedraaid rondom grote toernooien, behalve als het land zich daarvoor zelf niet weet te plaatsen. De NOS gebruikt het nummer in 2008 voor een promo en claimt daarin dat de rechten op de eredivisiesamenvattingen thuis komen. En in stadions zal het waarschijnlijk altijd een hit blijven.

DE VOETBALKRAKER THREE LIONS VAN THE LIGHTNING SEEDS IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Hij was één van de meest getalenteerde spelers uit de tennisgeschiedenis. Een voormalig nummer 1 van de wereld die 17 Grand Slams op zijn naam schreef, waarvan 7 in het enkelspel. Toch verwierf John McEnroe vooral faam als heethoofd op de tennisbaan.

Zijn wieg staat in Wiesbaden, West-Duitsland, waar hij 16 februari 1959 op de legerbasis van de Verenigde Staten het levenslicht ziet. Op 18-jarige leeftijd plaatst hij zich al voor het hoofdtoernooi van Wimbledon, waar hij maar liefst tot de halve finale reikt. Gezegend met een sierlijke linkshandige slag, begint McEnroe in 1978 aan zijn profcarrière. Een jaar later verovert hij op de US Open zijn eerste individuele Grand Slam-titel. Op Flushing Meadows zou hij later nog 3 eindzeges boeken en ook op Wimbledon kroont hij zichzelf driemaal tot de beste. In 1992 zet McEnroe een punt achter zijn loopbaan, waarin hij in totaal ruim 12,5 miljoen dollar aan prijzengeld opstrijkt.

Als tennisser beschikt de Amerikaan over een fabelachtige techniek en een fenomenale volley. Hij vecht in de jaren '80 historische duels uit met rivalen Björn Borg, Jimmy Connors en Ivan Lendl. Maar Big Mac zal mogelijk nog meer worden herinnerd om zijn woede-uitbarstingen op de baan. Hij heeft het regelmatig aan de stok met umpires en lijnrechters, waarbij al schreeuwend en vloekend laat blijken het niet eens te zijn met een arbitrale beslissing. De Britse pers doopt hem dan ook om tot Superbrat.

Dit fenomeen is voor de Britse acteur en komiek Roger Kitter reden een muzikale knipoog naar McEnroe te maken. Hij brengt in 1982 onder de naam The Brat een single uit waarin hij het heethoofd op de hak neemt. Het lied is getiteld Chalk Dust, een verwijzing naar opspattend krijt. Kitter imiteert een scheldende McEnroe die een mondelinge strijd uitvecht met de umpire. De plaat mag dan als grap bedoeld zijn, hij behaalt in Nederland de derde plaats in de Top 40. En ook in België, Zuid-Afrika en Groot-Brittanië haalt het nummer de hitlijsten.

DE JOHN MCENROE-PERSIFLAGE CHALK DUST (THE UMPIRE STRIKES BACK) VAN THE BRAT IS DEZE WEEK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Op 11 september 1969 wordt in Townsville in de Australische staat Queensland een jongen geboren die enkele decennia later door het leven zal gaan als The Deadly Boomerang. Zijn naam is Tony David. Hij begint op zijn 25ste pas met darten. Opvallend is dat de rechtshandige darter lijdt aan hemofilie, een bloedziekte die hem in het dagelijks leven belemmert en waarvoor hij medicijnen gebruikt. Behalve dat hij daardoor veel rust nodig heeft, is David niet in staat om zijn arm volledig te strekken.

Desondanks slaagt hij erin voor één van de grootste stunts in de dartgeschiedenis te zorgen. David neemt in 2002 voor de tweede keer deel aan het Embassy World Darts Championship in het Engelse Frimley Green. Met een winstkans van 66/1 bij de bookmakers is hij vooraf niet meer dan een outsider. Maar de man blijkt niet te kloppen. In de finale verslaat hij de Engelsman Mervyn King met 6-4 en daardoor is Tony David de eerste en nog altijd enige Australiër die de Embassy op zijn naam schrijft.

In dat succesjaar wint hij ook nog de World Darts Trophy in Utrecht. The Deadly Boomerang boekt in de jaren erna nog wat aardige resultaten, maar kan op het grote podium niet meer in de buurt van zijn successen van 2002 komen. Begin 2009 wordt David met spoed naar het ziekenhuis gebracht om een levertransplantatie te ondergaan. Deze verloopt succesvol, waarna hij zich kan richten op zijn herstel.

Zijn vaste opkomstnummer bij wedstrijden komt van de band Men at Work. Down Under uit 1981 is de meest succesvolle single van de landgenoten van David. De plaat wordt een nummer 1-hit in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en natuurlijk ook in het thuisland. De titel is een verwijzing naar de ligging van het Oceanische land. Het is een vrolijk komisch lied dat typische dingen van Australië bevat en geldt voor een hoop mensen als Australië's tweede volkslied.

TER HERINNERING AAN HET OPMERKELIJKE UNDERDOG-VERHAAL VAN TONY DAVID IS DEZE WEEK DOWN UNDER VAN MEN AT WORK DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.

Het Amerikaanse songwritersduo Richard Rogders & Oscar Hammerstein II schreef het lied You'll Never Walk Alone voor de musical Carousel uit 1945. Er volgden talloze remakes, waarvan de vertolking van Gerry & The Pacemakers verreweg de meeste bekendheid geniet. Door velen wordt de versie van frontman Gerry Marsden en zijn kompanen de 'moeder aller voetbalsongs' genoemd. De band uit het Engelse Liverpool brengt de plaat uit in 1965 en staat ermee 4 weken op nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk.

Al snel claimt voetbalclub Liverpool FC het als lijflied en tot op de dag van vandaag wordt het door haar aanhang massaal gezongen bij elke wedstrijd. De magische woorden You'll Never Walk Alone zijn zelfs opgenomen in het clublogo van The Reds. Het lied is door supporters van verschillende clubs overgenomen, waarbij fans van het Schotse Celtic nog steeds beweren het nummer als eerste en masse ten gehore te hebben gebracht.

Enkele tragedische gebeurtenissen zorgden ervoor dat You'll Never Walk Alone voor altijd aan het voetbal, en met name Liverpool, verbonden zal blijven. In 1985 komen er bij een derde divisiewedstrijd in Engeland tussen Bradford City en Lincoln City door een brand 56 supporters om het leven. Een groep van Britse popsterren, onder wie Gerry Marsden, neemt als gelegenheidsformatie The Crowd ten bate van de slachtoffers het nummer andermaal op. En wederom bereikt You'll Never Walk Alone de nummer 1-positie in de Britse hitlijsten.

In datzelfde jaar vindt ook het befaamde Heizeldrama in Brussel plaats. Voorafgaand aan de Europa Cup 1-finale tussen Liverpool en het Italiaanse Juventus in het Heizelstadion, gaan fans van beide teams met elkaar op de vuist. Er vallen 39 dodelijke slachtoffers. Vier jaar later brengt Marsden de plaat nogmaals uit naar aanleiding van de Hillsborough-ramp. Tijdens het duel Liverpool - Nottingham Forrest in de halve finale van de FA Cup in de thuishaven van Sheffield Wednesday, overlijden 96 Liverpool-fans door een dodelijke menselijke stormloop.

Al deze gebeurtenissen hebben het nummer een nog diepere betekenis gegeven en de band met Liverpool andermaal onderstreept.

DEZE WEEK IS YOU'LL NEVER WALK ALONE VAN GERRY & THE PACEMAKERS DE SPORTPLAAT VAN DE WEEK.